40 weken in de buik – 40 weken buiten de buik

Met 40 weken (plus 1 dag) in de buik werden de twins geboren op 30 januari en vandaag, precies 40 weken + 1 dag later, zijn ze net zo lang buiten de buik als erin. Een mooi moment om even stil te staan bij de afgelopen maanden.

De eerste maanden

Maand 1 & 2

In het teken van herstel. De keizersnede had er behoorlijk ingehakt, en waar je normaal gesproken na zo’n buikoperatie vooral zou focussen op jezelf, waren er nu ook twee kleine mensjes die continu zorg nodig hadden. Daniel nam in die eerste weken het verschonen, aankleden (en het huishouden!) voor zijn rekening. Mijn taak: voeden. En dat bleek een marathon op zich. Het produceren van voldoende borstvoeding kostte enorm veel energie (dat doet het trouwens nog steeds). De eerste vier weken bracht ik grotendeels in bed door, precies wat ik nodig had. In maand twee werd ik langzaam weer wat actiever — één maand rust had me goed gedaan.

Maand 3 & 4

Deze gingen eigenlijk verrassend soepel. De baby’s deden het goed, ik voelde me sterk, en Daniel kon af en toe weer een paar uurtjes de studio in. Superfijn voor hem, en ik redde me prima met de twee kleintjes. De enige uitdaging: elke drie uur kolven, dag én nacht.

De intensiteit neemt toe

Maand 5 & 6

Hier begon de vermoeidheid echt in te slaan. Het constante kolven werd zwaarder, en de baby’s vroegen meer aandacht. Waar ze eerst makkelijk sliepen, werd dat nu lastiger. En als ze wakker waren, wilden ze vermaakt worden. Even in de box of de wipper zodat ik kon opruimen? Geen optie meer. Rond zes maanden besloot ik het kolven langzaam af te bouwen — fysiek werd het gewoon te zwaar, zeker met de gebroken nachten erbij. De productie liep ook terug, een teken dat het te zwaar was voor mijn lichaam. Gelukkig vonden we na wat experimenteren met opvolgmelk een variant die (door minstens één baby) goed werd geaccepteerd.

Maand 7 & 8

Intens. Misschien wel net zo intens als die eerste weken na de geboorte. We hadden gehoopt dat de nachten inmiddels beter zouden gaan, maar nee hoor: tandjes, verkoudheid, slaapregressie, verlatingsangst… bingo! En met twee baby’s is dat dubbel feest. Omdat het te zwaar werd, stopte ik met nachtelijk kolven. De productie liep verder terug, dus inmiddels is het 50/50 borstvoeding en opvolgmelk. Qua ontwikkeling ging het ineens razendsnel: kruipen, zitten, brabbelen, de eerste hapjes. Zo leuk om hun persoonlijkheden te zien opbloeien — maar man, wat is het intens. De verzorging is echt een two man job.

Negen maanden twin-chaos verder… en we leven nog!

Intens, vermoeiend, maar we beginnen langzaam ons ritme te vinden. En met dat ritme komt ook ruimte om terug te kijken op wat we hebben geleerd in die eerste turbulente maanden en wat ik andere (aanstaande) ouders zou willen meegeven.

Rust

Herstellen, niet presteren. Knuffelen, slapen, wennen. Kraamvisite? Kan wachten. Huishoudelijke taken? Laat het anderen doen.

Vraag om hulp

Je bent niet zwak, je bent verstandig. Zonder de ouders van Daniel, de kraamhulp die langer bleef en de zus van Daniel die tijdelijk introk, hadden we het niet gered. Hulp vragen is kracht, geen falen. Je hoeft het echt niet alleen te doen.

Het hoeft niet perfect

Luiers laten liggen, een rommelig huis, een afhaalmaaltijd. Of in een joggingbroek rondlopen met een rommelige knot in je haar. Dat mag! En je hoeft echt niet snel weer op het gewicht van voor de zwangerschap te zijn. Focus op het belangrijkste: jullie en de baby(‘s). Perfectie is overrated.

Blijf inchecken.

Met jezelf én met elkaar. Wat heb ik nodig? Wat heb jij nodig? Zijn er dingen die we anders kunnen doen om het makkelijker te maken?

Onze lifesavers:

• Moonboon: dé elektrische hangmat om baby’s in slaap te krijgen.

• Babybrezza: de automatische flessenmaker en de sterilisator, echte gamechangers.

• Draagzakken: nabijheid voor de baby én handen vrij voor jezelf. Ideaal voor in huis, maar ook perfect voor een wandeling buiten. Frisse lucht doet wonderen.

• Keizersnede? Gun jezelf herstelbehandelingen (aan huis). Ze maken écht verschil.

Bereid je voor.

Een geboortecursus, borstvoedingscursus, en een lijstje met hulpprofessionals (zoals een lactatiekundige of iemand die postpartum behandelingen geeft. Als er dan iets anders loopt dan verwacht of gehoopt ben je goed voorbereid en kun je snel schakelen. 

Tijd voor jezelf.

Lastig, I know, met twee kleintjes die continu aandacht vragen. Vaak lukt het mij maar een uurtje per week, maar zelfs dat korte moment is goud waard. Pak het, geniet ervan. Een opgeladen ouder is een gelukkige ouder.

Plan geen grootschalige verbouwing.

Wij deden het wél en hoewel ik enorm blij ben met het resultaat, het heeft mij wel veel tranen en stress gekost. Een tweeling is al heftig genoeg zonder stof, lawaai en werklui in huis.

Rustiger wordt het niet

Dacht je dat je het druk had? Wacht maar tot de volgende fase. “No matter how overwhelmed you are, you can always get more overwhelmed."

En tot slot: humor.

Soms is lachen het enige wat helpt. Zoals die nacht dat we — voor de zoveelste keer op rij — urenlang een huilende baby hadden vanwege doorkomende tandjes. We probeerden onze hele natuurlijke apotheek, waaronder een homeopathisch zetpilletje. Hielp het? Nee. We lagen samen in bed te lachen: “Alsof kamille wat uithaalt… give the boy some real drugs.”

Dayenne Bos