Ons borstvoeding avontuur - deel 1

Borstvoeding, dat doe ik wel even. Dacht ik ;) Berend heb ik bijna 4 jaar lang zonder problemen borstvoeding gegeven en ik zag mezelf daarom eigenlijk wel als een expert. Dat het dit keer twee baby’s zouden zijn zag ik ook niet als obstakel, ik keek er zelfs enorm naar uit. Twee baby’s aan de borst, wat een rijkdom.

Een klein uurtje na de geboorte lagen de baby’s aan de borst en werden de eerste slokjes colostrum gedronken. De productie kwam direct op gang, wat niet altijd vanzelfsprekend is na een keizersnede. Maar ik had ook niet anders verwacht, ik was namelijk expert dus er zouden geen problemen zijn. Toch? ;)

Nacht twee na de geboorte en de baby’s hebben “mamahonger”. Of beter gezegd: “tepelhonger”. Het schijnt bij alle newborns zo te zijn. De eerste nacht slapen baby’s goed, nog moe van de bevalling. Vervolgens is daar de onrustige tweede nacht. De baby’s moeten wennen aan het buiten de buik zijn en dat resulteert in veel huid-op-huid en veel aan de borst (wat juist goed is, zo wordt de melkproductie gestimuleerd). Omdat ik zelf nog veel pijn van de keizersnede heb en ontzettend moe ben, laat ik ze tegen beter weten te lang aan de borst liggen, in een niet optimale positie. Het gaat ook niet anders. Mijn buik doet zoveel pijn en het is zo puzzelen om twee baby’s aan de borst te hebben zonder dat ze mijn buik raken. Ik krijg nog een extra echo om mijn buik te checken omdat deze zo pijnlijk is. Gelukkig ziet alles er goed uit en mogen we naar huis.

Dag drie, mijn tepels beginnen nu toch wel pijnlijk te worden. Kloven ontstaan door een verkeerde voedingshouding. We proberen andere houdingen maar dat is lastig omdat mijn buik nog steeds zo gevoelig is en amper aangeraakt kan worden.

Dag vier, zelf aanleggen lukt niet meer (mijn hele lichaam verstart omdat het weet dat er pijn gaat komen) dus Daan legt de baby’s aan en zodra ze ‘aangehapt’ hebben en beginnen te drinken lopen de tranen over mijn wangen van de pijn. Dit is serieus nog pijnlijker dan bevallen.

Dag vijf, we krijgen bezoek van lactatiekundige Anouk. We horen dat de baby’s in principe goed aanhappen en dat de reden van de tepelkloven de niet ideale voedingshouding is. Precies wat we al dachten dus. Vanwege de pijnlijke buik kan ik de baby’s alleen in de rugbyhouding voeden maar ze liggen dan net niet optimaal waardoor m’n tepels wat naar beneden getrokken worden. Het resultaat: tepelkloven. We besluiten om tijdelijk op kolven over te gaan zodat mijn tepels wat rust kunnen krijgen om te genezen en de baby’s op deze manier toch mijn melk kunnen blijven drinken.

Dag zes, naast pijnlijke tepelkloven zitten mijn borsten nu ook ‘op slot’. Ze staan op knappen maar met kolven komt er bijna geen melk uit. Ik voel koorts opkomen en zit heel dicht tegen een borstontsteking aan. Op advies van Anouk huren we een professionele borstkolf in het ziekenhuis en hiermee lukt het gelukkig om de borsten beter leeg te krijgen (in combinatie met het gebruik van koelkompressen en massage van de borsten).

De weken verstrijken en nog steeds kolf ik fulltime. De kloven genezen maar heel langzaam. De productie is goed op gang en bijvoeding is gelukkig niet nodig, beide baby’s krijgen volledig borstvoeding. Zo nu en dan ligt een borstontsteking op de loer, maar gelukkig weten we die iedere keer te voorkomen door extra vaak te kolven, te koelen en te masseren.

Week 7 na de geboorte, de tepelkloven zijn genezen! Na een aantal nachten achter elkaar gedroomd te hebben dat ik weer borstvoeding geef en een paar bemoedigende woorden van vriendin Jolien ging ik ervoor en yes… De baby’s happen goed en drinken zonder problemen uit mijn borst! Super blij en trots op de baby’s dat ze na weken van aan de fles de tepel nog ‘pakken’! De weken erna bouwen we het live voeden rustig op. Toch blijf ik ook kolven, want ’s nachts een flesje geven blijkt makkelijker/sneller dan aan de borst laten drinken. Zeker met twee baby’s. We hebben ’s nachts een fijne routine ontwikkeld: ik iedere 3 uur kolven en Daan laat ze drinken uit de fles. Op deze manier doen we het echt samen en dat is fijn. Voorzichtig durf ik te zeggen dat ik herstelt ben van de keizersnede en middagdutjes zijn niet meer nodig.

Fast forward naar nu: 4,5 maand na de bevalling. Nog steeds kolf ik fulltime. Iedere 3 uur, dag en nacht. Ja, dat is pittig en niet altijd even leuk. Soms drinken de baby’s uit de borst, maar vaker uit de fles. Nog steeds voelt dit makkelijker en sneller. Borstvoedingsmama’s zullen het wellicht herkennen, dat je de eerste maanden amper tijd voor jezelf hebt en een groot gedeelte van de dag met een baby aan de borst zit. Ontzettend fijn (ik vind het een van de mooiste ervaringen in het leven) maar tegelijkertijd ook behoorlijk pittig. Zeker met twee baby’s is het zwaar. Dus volg ik mijn gevoel en kies bewust voor hoofdzakelijk kolven en de fles. Op deze manier is het borst voeden van twee baby’s vol te houden.

Ontzettend dankbaar ben ik dat mijn lichaam nog steeds genoeg melk voor twee baby’s produceert (je wilt ook niet weten hoeveel ik zelf eet) en op deze manier blijft het een fijne ervaring. Op de momenten dat ze uit de borst drinken (vooral in de ochtend, in bed) geniet ik extra.

Hoelang ik deze keer borstvoeding blijf geven? Geen idee, tot het niet meer goed voelt. Binnenkort komen we bij de 6 maanden mijlpaal en daar ben ik ontzettend blij mee. Zeker na de keizersnede ben ik zo blij dat ik ze borstvoeding kan geven (keizersnede baby’s hebben een lastige start met het opbouwen van een goed microbioom in de darmen en borstvoeding is dan echt wenselijker dan flesvoeding).

Of ik het net als bij Berend 4 jaar volhoud? Dat denk ik niet, maar een jaar hoop ik toch wel te halen. Als ze straks bij 6 maanden ook vaste voeding krijgen neemt het aantal flesjes af en zal ik ook wat meer rust krijgen. Want ik kan je zeggen, iedere 3 uur kolven is best pittig. Vooral als in de nacht de baby’s slapen en het ‘kolf alarm’ afgaat…. niet leuk! Maar het is te doen, ik voel me goed en zie het (meestal) niet als een last.

Vooral ben ik erg dankbaar dat de baby’s zo lekker mogen groeien op mijn melk, ondanks dat het toch echt wel een pittige reis is geweest! Naast de kloven en het overstappen op kolven heb ik ook meerdere keren dicht tegen een borstontsteking aan gezeten. Ik blijf me verbazen hoe snel dat opeens op kan zetten. In een uur tijd van niks aan de hand naar een zeer pijnlijke borst en verhoging/koorts. Flink masseren (onder een warme douche) en koelen met koelkompressen heeft mij enorm geholpen. Net als blijven kolven, indien nodig ieder uur tot de borst weer soepel en niet meer pijnlijk is. Ook neem ik homeopathische korrels. Regelmatig heb ik nog even contact gehad met Anouk, haar tips en adviezen heb ik als zeer waardevol ervaren.

Als ik zelf één tip aan (aanstaande) mama’s die borstvoeding (willen) geven zou moeten geven: volg al tijdens de zwangerschap een (online) borstvoedingscursus en schakel bij de eerste tekenen van pijn, kloofjes of andere ongemakken direct de hulp in van een lactatiekundige. Zorg ook dat je een borstvoedingsvriendelijke omgeving hebt met hulp om je heen zodat jij je de eerste periode volop kunt focussen op het voeden (je hebt tijd nodig om je kindje en zijn/haar signalen te leren kennen). Borstvoeding geven kost heel veel energie dus voldoende slaap, rust en gezonde voeding is erg belangrijk.

Tot slot, vertrouw op je intuïtie en luister naar je gevoel. Doe wat voor jou (jullie) goed voelt. Of dat nou voeden aan de borst, kolven of kunstvoeding is. Zolang het een weloverwogen beslissing is en jij er 100% achter staat, dan is het de juiste voor jou (jullie). Want iedere mama wil het beste voor haar kindje, toch?

Hoe ging het bij jullie? Hebben jullie borstvoeding gegeven en voor hoe lang? Deel als reactie op deze blog je tips voor andere (aanstaande) mama’s!

Dayenne Bos