De geboorte van onze Rainbow Family – geboorteverhaal twins

Eigenlijk heb ik het altijd al geweten, in ieder geval de afgelopen 10 jaar… dat ik moeder zou zijn van 4 kinderen. Na de geboorte van de jongste (inmiddels alweer 10 jaar geleden) voelde ik een sterke drang om opnieuw zwanger te worden, alsof het nog niet compleet was met twee kinderen. Toch stopte ik deze gedachte snel weer weg want hoewel ik het al jaren probeerde te negeren, ik wist dat ik in een relatie zat die me niet gelukkig maakte. Dus nog meer kinderen samen? Nee, dat kon niet.

Toen ik in de loop van 2022 eindelijk de kracht voelde om een punt achter mijn relatie te zetten was daar plots ook weer de gedachte over een mogelijke zwangerschap en meer kinderen. Ik besloot er maar niet teveel aandacht aan te besteden maar tijdens meditaties en ceremonies bleef hetzelfde beeld zich steeds herhalen: een nieuwe zwangerschap. Het beeld wat ik steeds doorkreeg was heel helder en het gevoel was heel sterk. Het was geen wens, het was een weten. Ik wíst dat ik weer zwanger zou worden. Ook voelde ik dat het geen ‘standaard’ zwanger-/moederschap zou zijn maar iets in de vorm van een draagmoeder/co-ouderschap..?

Zo’n anderhalf jaar later bleek dit voorgevoel werkelijkheid te worden. Daniël had ook een kinderwens (maar had geen partner en valt op mannen, dus zelfs met een partner zou kinderen krijgen niet vanzelfsprekend voor hem zijn) . Ik had na de scheiding een tijdje bij Daniël gewoond en hij een paar maanden later bij mij en de kinderen nadat hij een ernstig ongeluk had gehad. We zagen elkaar dagelijks en hij was dan ook nauw betrokken bij de opvoeding van de kinderen. We wisten wat we aan elkaar hadden en dat we een super sterk team vormden. We lagen op een nacht beide afzonderlijk van elkaar wakker en realiseerde dat wat we samen hadden, de perfecte omstandigheid was om – beide zonder een partner – toch onze kinderwens in vervulling te laten gaan. We mochten dan wel geen romantisch koppel zijn, we hadden wel beide sterk het verlangen om vanuit liefde een nieuwe gezinsvorm te creëren: onze eigen ‘Rainbow Family’. 

Ik wist dat mijn leeftijd (41 op dat moment) geen belemmering zou zijn voor een zwangerschap. Als orthomoleculair therapeut en cyclus- en hormoonexpert wist ik als geen ander hoe belangrijk een natuurlijke cyclus is en zorgde dan ook al heel wat jaren voor een optimale hormoonbalans. Een actieve kinderwens betekende wel wat kleine aanpassingen dus de juiste supplementen werden besteld, mijn vruchtbare dagen werden getrackt en twee maanden later hadden we tijdens een vakantie in Frankrijk al een positieve zwangerschapstest in handen!

Een aantal weken later was het tijd voor de eerste echo en werd bevestigd wat we beide eigenlijk al dachten… niet één maar TWEE kloppende hartjes! We waren ontzettend blij met dit nieuws, al betekende dit wel dat het een medische zwangerschap en bevalling zou worden. Maar dan wel op onze manier!

We hadden al een caseload verloskundige en besloten haar aan te houden. We wilden de bevalling ondanks de medische indicatie ook poliklinisch benaderen: met onze eigen verloskundige Ellen en doula Gerdien (al bijna 40 jaar mijn vriendin), met zo min mogelijk inmenging van artsen en gynaecologen. We stelden een uitgebreid bevalplan op waarin de kernwoorden RUST en VERTROUWEN veelvuldig terugkwamen. De eerste alinea van het plan luidde:

“Rust en vertrouwen zijn de kernwoorden van dit plan en van hoe wij de bevalling graag zien. Het feit dat dit een tweeling bevalling is, betekend voor ons niet dat dit automatisch een risico bevalling is en zien daarom graag een hands off bevalling waarin ik in alle rust en vertrouwen in mijn bevalbubbel kan blijven en waarin de oxytocine vrij kan vloeien. Ik heb vertrouwen in mijn lichaam en het proces, dus tussentijdse controles (bijv. toucheren, continue monitoren van de hartjes) of het versnellen van de bevalling (bijv. vliezen breken, toediening oxytocine) wil ik vermijden.”

We hadden best wel wat ‘afwijkende’ wensen, te beginnen met geen inleiding. Al bij de eerste afspraak in het ziekenhuis werd er al voorgesteld om een datum voor een inleiding te prikken bij 37 weken zwangerschap en ook bij volgende controles kwam het advies voor een inleiding regelmatig voorbij. Inclusief de tabellen met sterftecijfers omdat de kans op overlijden zou toenemen als ik de tweeling langer zou dragen. Dat wij bleven herhalen dat wij vertrouwen hadden in mijn lichaam en de baby’s en de tweeling zo lang mogelijk in de buik wilde houden maakte sommige artsen wel zenuwachtig. De gesprekken waren gelukkig wel altijd op een respectvolle manier, niet dwingend of verwijtend vanuit de gynaecologen. Het waren goede, open gesprekken met regelmatig een ‘let’s agree to disagree’ en dat voelde goed. Onze wensen werden gehoord en tegelijkertijd stelden artsen zich kwetsbaar op door toe te geven dat ze het spannend vonden, puur omdat ze niet anders gewend waren dan de richtlijnen in het ziekenhuis te volgen.

De zwangerschap was pittig: het eerste trimester lag ik misselijk en uitgeput op de bank, het tweede trimester kwam ik in een emotionele rollercoaster terecht en in het derde trimester begon het meedragen van een enorme buik zijn tol te eisen voor mijn rug en bekken. Toch, ik was gezond, de baby’s groeiden als kool en volgens de artsen was het een zwangerschap volgens de boeken. Nog steeds geen enkele reden om de bevalling als risicovol te zien. (NB: ik weet dat er verloskundigen zijn die tweeling thuisbevallingen begeleiden en dat we dus niet perse naar het ziekenhuis hoefde te bevallen. Maar dit is wat voor ons goed voelde: wel in het ziekenhuis, maar met ons eigen bevalteam).  

Eind december: de laatste loodjes

Ik ben 35 weken zwanger en de spanning neemt toe. Wanneer zullen ze geboren worden? We starten een poule in onze “Twins loading” whatsappgroep waar we familie en vrienden op de hoogte houden. Veel zetten in op week 37 en 38 en zelf gok ik op 8 januari, de dag dat ik precies 37 weken zwanger ben. Alhoewel het me ook niks zou verbazen als ze langer blijven zitten, de andere twee zijn immers ook pas met 41 en 42 weken geboren.

13 januari 2025: generale repetitie

We zijn een week voorbij de termijn waar ik verwachtte (hoopte) te bevallen. Veel verder dan de bank en mijn bed kom ik niet meer. Mijn buik is enorm en dat heeft z’n weerslag op mijn mobiliteit en energieniveau. Lekker rustig aan, de dagen vullen met een Friends marathon op HBO Max.

Na het ontbijt begint het een beetje te rommelen. We liggen op bed Friends te kijken maar ik merk dat ik steeds minder geïnteresseerd ben in de tv en liever naar binnen keer. Op m’n linkerzij, mee ademen met het samentrekken van mijn baarmoeder. Zou het begonnen zijn? Het is vanavond volle maan en met bijna 38 weken zwangerschap zou het een mooie dag zijn om te bevallen. Kom maar kleintjes!

Aan het eind van de middag merk ik dat het wat zwaarder wordt en we besluiten naar het ziekenhuis te gaan. Liever nu dan over een paar uur als de weeën nog intenser zijn. Nadat we ons gesetteld hebben in de verloskamer komt de dienstdoend arts binnen. Ze heeft ons bevalplan gelezen en respecteert onze wensen, maar wil ons nog wel op de risico’s van onze keuzes wijzen. Gelukkig heb ik een fantastisch geboorteteam om me heen dat namens mij het woord doet, zodat ik me kan blijven focussen op de weeën. Nadat alles nog een keer goed is doorgesproken, is voor iedereen helder wat het plan is en worden we met rust gelaten. Af en toe komt er een verpleegster met haar hoofd om de deur, maar nee schudden is voldoende om te laten weten dat naar de hartjes luisteren voor ons niet nodig is.

De uren verstrijken en hoe langer we in het ziekenhuis zijn, hoe rustiger mijn buik wordt. Op een gegeven moment zijn de weeën geheel verdwenen en besluiten we te gaan slapen. Om 04:00 word ik wakker en keren de weeën in alle hevigheid terug, om vervolgens een uur later weer te verdwijnen. Na het ontbijt besluiten we naar huis te gaan. Liever thuis de  weeën afwachten dan in het ziekenhuis.

Lichtelijk teleurgesteld om zonder baby’s thuis te komen kijken we terug op een goede generale repetitie. Fijn te weten dat artsen de tijd nemen om ons bevalplan te lezen en over hun eigen meningen heen te stappen en mee te gaan in onze wensen voor de bevalling.

30 januari: nu is het echt tijd!

Twee en halve week later. Ik zit inmiddels op 40+1 en ben al heel wat slapeloze nachten met oefenweeën verder. Tijdens het ontbijt kijken we naar de allerlaatste aflevering van Friends (degene waar Monica en Chandler ouders worden van een tweeling!). De aflevering is nog niet af en ik voel: “it’s time!”. Drie uur later zitten we in de auto naar het ziekenhuis en eenmaal daar lijkt het heel hard te gaan. De weeën nemen in alle hevigheid toe en omdat het rugweeën zijn lukt het me slecht om ze op te vangen. Alle houdingen die bij de vorige geboorte verlichting gaven lukken niet. Liggend op mijn linkerzij en anders niets.

Rond 19:00 uur stap ik het bad in, het warme water geeft direct verlichting ondanks dat de weeën intenser worden. Als ik een half uur later het bad uitstap staat iedereen klaar om de baby’s op te wachten. Het lijkt een kwestie van minuten tot ze geboren gaan worden.

Maar de minuten verstrijken en de weeën nemen weer af. Huh, krijgen we nou een herhaling van de vorige keer? Maar nee, na een uur nemen de weeën weer toe en ga ik voor de tweede keer het bad in. Ik begin met ziek te voelen en ben erg dankbaar voor het bad. Ik poep en spuug meerdere keren maar omdat ik in bad zit kunnen we gemakkelijk alles schoonspoelen. Maar wat voel ik me ellendig.

21:00 uur, de gynaecoloog vraagt of ik wil dat ze me toucheert en ik stem in. Ik heb het gevoel dat ik het niet meer zo lang volhou en wil graag weten waar we staan. Kak, we zijn in 8 uur tijd van 4 naar 5 cm gegaan en ik ben kapot. Omdat ook de weeën weer af lijken te nemen wordt medegedeeld dat ze een oxytocine infuus willen gaan aansluiten, iets wat wij absoluut niet willen. In mijn werk als orthomoleculair therapeut heb ik te vaak de nadelige gevolgen daarvan gezien bij kinderen. Ook horen we dat baby 1 wat schuin voor de uitgang ligt. Hij wordt weggedrukt door z’n zus en dat is de reden dat de ontsluiting niet vordert, hij kan niet goed zakken. Naast dat we aan de oxytocine ‘moeten’, wordt medegedeeld dat we rekening moeten houden met een vacuüm verlossing of, in het ergste geval een (spoed)keizersnede als het nog veel langer gaat duren. Er zijn wat zorgen over de hartslag van baby 1 en ik begin me steeds zieker te voelen. Ik vraag of de artsen ons alleen kunnen laten en deel met Daniël, Gerdien en Ellen dat ik voor een (geplande) keizersnede wil gaan.

Op de een of andere manier gaat dit de hele dag al door mijn hoofd, de gedachte dat het een keizersnede zal worden. Ik probeerde het de hele dag al weg te stoppen want hoezo een keizersnede? Ik was er zo klaar voor om de tweeling op de natuurlijke manier ter wereld te brengen! Dat was me namelijk al 2 keer eerder gelukt, dus waarom zou het nu dan niet gaan? Maar toch bleek mijn voorgevoel werkelijkheid te worden.

Het uitspreken dat ik voor een keizersnede wilde gaan was eng en emotioneel, wat zouden ze ervan vinden? Maar direct ervaar ik veel steun en iedereen voelt en vindt dat dit de juiste beslissing is. Gerdien vertelt later dat ze bang was dat ik koorts aan het ontwikkelen was, omdat ik zichtbaar steeds zieker werd. Gelukkig was dit (nog) niet het geval en konden we zelf de regie houden: een geplande keizersnede waarbij ik met een ruggenprik de geboorte bewust kon meemaken.

De artsen worden teruggeroepen in de kamer en stemmen direct in met de keizersnede. De OK wordt op de hoogte gebracht en na een lang uur (sinds de beslissing tot een keizersnede komen de weeën opeens in alle hevigheid terug) word ik richting de OK gereden. Daar voelen we beide direct dat we in goede handen zijn. De artsen en verpleegkundigen hebben een fijne energie en ik kan ontspannen, we zijn veilig.

De keizersnede verloopt soepel en beide kindjes doen het direct super goed. Ik word gehecht en ondertussen mogen de kleintjes al op mijn borst liggen. Finn zoekt gelijk mijn tepel op :)

Na een klein half uurtje op de IC (de uitslaapkamer is ’s nachts gesloten) word ik op onze kamer herenigd met de kleintjes die op dat moment lekker huid op huid bij Daniël liggen. Terwijl ze aan de borst de eerste slokjes colostrum drinken, neem ik ze uitvoerig in me op. Haartjes, ogen, neusjes, handjes, hun geur… Wat is er veel gebeurd vandaag en wat is het fijn om ze nu eindelijk bij ons te hebben. Twee gezonde baby’s: een jongen en een meisje, beide rond de 3500 gram en wat doen ze het goed!

Trots nemen we ze een dag later mee naar huis. Ons thuis, waar we als Rainbow Family met z’n zessen een prachtig modern gezin vormen.

Dayenne Bos