Our rainbow family – hoe het allemaal begon

16 oktober 2024

Eigenlijk heb ik het altijd al geweten — in ieder geval de afgelopen tien jaar — dat ik moeder zou zijn van vier kinderen. Na de geboorte van de jongste (inmiddels alweer negen jaar geleden) voelde ik een sterke drang om opnieuw zwanger te worden. Alsof het nog niet compleet was met twee kinderen. Toch stopte ik die gedachte snel weg, want diep vanbinnen wist ik al jaren dat ik in een relatie zat die me niet gelukkig maakte. Nog meer kinderen samen? Nee, dat kon niet.

Toen ik in de loop van 2022 eindelijk de kracht vond om een punt achter mijn relatie te zetten, kwam die oude wens ineens weer bovendrijven: een zwangerschap, meer kinderen. De eerste keren schrok ik ervan — ik was net gescheiden, alleenstaande moeder… waar kwam dat beeld van een zwangerschap opeens vandaan? Was het iets wat ik écht wilde? Of een onbewust verlangen? Mijn leven stond op zijn kop; ik was op zoek naar een huis voor mij en de kinderen, er was zoveel onzekerheid. Een zwangerschap zou nu wel héél onhandig uitkomen.

Ik probeerde het te negeren, maar tijdens meditaties, ademoefeningen en ceremonies bleef hetzelfde beeld terugkomen: een nieuwe zwangerschap. Het was zó helder, zó sterk — een diep weten. Ik wíst gewoon dat het zou gebeuren. Langzaam begon ik aan het idee te wennen. In het dagelijks leven hield ik me er niet mee bezig, maar tijdens die momenten voelde ik het telkens weer.

Tot januari 2023. Toen kreeg het beeld opeens meer vorm. Het zou geen ‘standaard’ moederschap zijn, maar iets in de vorm van draagmoederschap of co-ouderschap — met… Daniël?

We kenden elkaar pas een paar maanden, en ons contact was nog niet eens zo intensief. We waren elkaar net beter aan het leren kennen. En toch voelde, zag, wist ik opeens dat er een mogelijkheid bestond waarin we samen een kind zouden krijgen. Het overviel me compleet. Ik was geschrokken — maar het voelde te belangrijk om niet te delen.

Het was misschien wel het spannendste gesprek dat ik ooit heb gevoerd. Met trillende stem vertelde ik hem wat ik had gezien en gevoeld: een mogelijkheid dat ik een kind voor iemand zou dragen. Omdat ik me niet kon voorstellen dat ik een kindje na de geboorte zou kunnen afstaan, zou het iets van een co-ouderschap moeten worden.

Daniël’s reactie was heel mooi:

“Deel je dit in algemene zin, of is het iets wat je voor mij en mijn toekomstige partner zou willen doen? Gezien je zenuwen vul ik hem zelf even in als aanbod naar mij toe — en wauw, wat mooi. Ik voel me vereerd. Ik heb nu niet direct een kinderwens (ik heb ook nog geen partner), dus het zou iets voor de toekomst zijn. Maar aan de andere kant… heb ik natuurlijk ook geen partner nodig om een kind op te voeden. Laten we het rustig doorvoelen. Ik weet zeker dat ik ooit kinderen wil, en dan zou dit een hele mooie constructie kunnen zijn.”

Nadat het hoge woord eruit was, voelde ik rust. De focus lag weer op het vinden van een woning voor mij en de kinderen. Tegelijkertijd was ook Daniël op zoek naar een nieuw huis en onderzochten we de mogelijkheid van een communal living-situatie.

We brachten steeds meer tijd samen door en ik trok langzaam bij hem in, in zijn appartement in Den Haag. We bleken een perfecte match te zijn. Al snel werden we ‘het getrouwde stel’ genoemd — ondanks dat er geen sprake was van een romantische relatie, maar van een hechte vriendschap.

Het was een gezellige, bijzondere tijd, maar ook een lastige periode: ik zag mijn kinderen alleen in de weekenden, als ze bij mij (ons) in Den Haag kwamen logeren. Gelukkig klikte het geweldig tussen Daniël en de kinderen. En toen ik een paar maanden later een eigen woning vond in Wassenaar, bleven we elkaar bijna dagelijks zien. Het voelde soms als een gewone gezinssituatie — zeker toen Daniël in januari tijdelijk bij ons introk na zijn snowboardongeval. We wisten wat we aan elkaar hadden en dat we een super sterk team vormden.

Omdat het samenleven zo goed beviel, begonnen we zelfs plannen te maken voor tijdens de verbouwing van zijn appartement. Hoe leuk zou het zijn als hij tijdelijk bij ons zou intrekken, in plaats van een huurwoning te zoeken? En toen viel alles op z’n plek.

We lagen op een nacht beide afzonderlijk van elkaar wakker en realiseerde dat wat we samen hadden, de perfecte omstandigheid was om – beide zonder een partner – toch onze kinderwens in vervulling te laten gaan. We mochten dan wel geen romantisch koppel zijn, we hadden wel beide sterk het verlangen om vanuit liefde een nieuwe gezinsvorm te creëren: onze eigen ‘Rainbow Family’.

De volgende ochtend zei Daniël:

“I’m ready to become a father. Denk jij nog steeds hetzelfde over samen een kind krijgen als anderhalf jaar geleden?”

Ik glimlachte — want ik had die nacht precies hetzelfde gevoeld.Ja, dat deed ik nog steeds.

De juiste supplementen werden besteld, mijn cyclus werd gevolgd, en twee maanden later — tijdens een vakantie in Frankrijk — hielden we een positieve zwangerschapstest in handen!

Een paar weken later volgde de eerste echo. En wat we allebei al vermoedden, werd bevestigd: niet één, maar twéé kloppende hartjes.

Fast forward naar nu:

De 20-wekenecho liet twee gezonde (en flinke!) baby’s zien, en de verbouwing van ons huis in Wassenaar is klaar. Straks wonen we hier met z’n zessen. Een warme, liefdevolle plek voor ons regenbooggezin. Het plan is om in ieder geval de komende jaren samen te blijven wonen en de kinderen samen op te voeden, tot de tweeling naar school gaat. En wie weet… in de toekomst misschien zelfs met onze toekomstige partners erbij.